«Λίγο πριν πεθάνεις…»

Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών (όπως ο Μητσοτάκης). Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω».

«Απ΄ το λίγο, καλύτερα το τίποτα»

Έρχεται κάποτε η στιγμή που έχεις υπερβεί τα όρια σου. Στην πραγματικότητα τα είχες ξεπεράσει εδώ και καιρό αλλά αδιαφόρησες για την προειδοποιητική πινακίδα που έγραφε «δεν αντέχω άλλο». Όμως, τώρα κουράστηκες. Μπούχτισες. Τους σιχάθηκες όλους κι όλα.

Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…! – Καζαντζάκης

«Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε.

Ερώτηση: Τι δε σου λείπει από την Ελλάδα;15 Ελληνες του εξωτερικού απαντούν

«Να φύγουμε, να πάμε σε μια άλλη χώρα που θα ‘ναι καλύτερα, να μπορούμε να βγάλουμε τον μήνα οικονομικά, να μη μαχαιρώνουν ανθρώπους στο δρόμο, να μη ζούμε άλλο αυτή την παράνοια».

Γεια σου ρε Έλληνα..!

Γεια σου ρε Έλληνα που ξέρεις τι σου γίνεται και πάνω από όλα ξέρεις τι θέλεις!

Αυτός ο Βαγγέλης κάτι ήθελε να πει…

Μια ολόκληρη κοινωνία, που όφειλε σήμερα να βυθιστεί στη σιωπή για να συνδιαλλαγεί με τα στοιχειώδη ανθρώπινα αντανακλαστικά που της απέμειναν, παραδίδει εισαγγελικά παραγγέλματα στον εαυτό της.

Πέντε λόγοι γιατί τα έμφυλα προϊόντα αποτελούν πρόβλημα

της Lisa Wade, PhD  (αρχικό άρθρο στο Sociological Images)

Η συλλογή μας στο Pinterest με τα Άσκοπα Έμφυλα Προϊόντα είναι αστεία, χωρίς αμφιβολία. Όταν φτιάχνονται ανδρικές και γυναικείες εκδοχές προϊόντων όπως αυγά, σαμπουάν σκύλων και πίκλες, δεν μπορείς παρά να γελάσεις. Αλλά, φυσικά, δεν είναι μόνο αστείο. Δείτε πέντε λόγους γιατί.

Δεν υπάρχει Ελλάς. Δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ….

Οι καρεκλοκένταυροι αυτού του δύσμοιρου του τόπου δίνουν για ακόμη μια φορά τη δική τους μάχη.
Μια μάχη δύσκολη για την απόχτηση της πολυπόθητης έδρας στο ελληνικό κενοβούλιο. Μιας έδρας γλυκιάς, που το μόνο το οποίο έχει να προσφέρει στον πολυπόθητο κατακτητή της είναι μερικές χιλιάδες ευρώ μηνιαία αποζημίωση. Μιας αποζημίωσης η οποία είναι άξια να θρέψει τουλάχιστον επτά τετραμελής οικογένειες πλουσιοπάροχα.

Ενός κακού μύρια έπονται.

Τι να πεις κανείς για την δόλια τη χώρα μας;… Τόσα πολλά τα βάσανα της, που δε ξέρει κανείς από πού να αρχίσει να τα συμμαζεύει. Μάλιστα, πλέον στην ελληνική επικαιρότητα δε βλέπεις και τίποτα της προκοπής. Τίποτα χαρούμενο βρε αδερφέ! να πεις «να κοίτα, αυτός πάει μπροστά γίνεται κάτι θετικό».

Τη μια είχαμε τα γεγονότα της Αμφίπολης. Το άγχος και η αγωνία μεγάλη. Σε ποιον άραγε να ανήκει αυτό το μεγαλόπρεπο ταφικό μνημείο; Έβγαιναν και φωνασκούσαν πολλοί: «στον Μέγα Αλέξανδρο», «όχι στην μητέρα του την Ολυμπιάδα». Ενώ κάποιοι άλλοι πιο ταπεινοί έκαναν λόγο για τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλέξανδρου και των μετέπειτα βασιλέων της Μακεδονίας.

Πλούσιο είναι το μνημείο από τοιχογραφίες, παραστάσεις, αγάλματα και κίονες αλλά κάτοικο δε βλέπαμε. Και άρχιζε η παραφιλολογία: δεν είναι τύμβος είναι βιβλιοθήκη, είναι θησαυροφυλάκιο, είναι κενοτάφιο. Το άλλο που το πας; Είναι συλημένος ή δεν είναι; Οι μισοί να λένε είναι, οι άλλοι μισοί όχι δεν είναι. Ένα πράμα σαν την κολοκυθιά. Εν τέλη βρέθηκε ο ένοικος του τύμβου. Συλημένο το μνημείο. Και ξάφνου σιώπησαν όλοι πλέον. Ξεχάστηκε το θέμα που έπαιζε πρώτο σε όλα τα δελτία και τα πρωτοσέλιδα επι περίπου 6 μήνες.

Έπειτα είχαμε το θέμα του Ρωμανού. Καλά να είναι το παιδί, ο,τι και αν έχει κάνει! Δεν ήμασταν άξιοι εμείς οι κοινοί θνητοί να τον οδηγήσουμε στο θάνατο, αλλά ούτε και να το κρίνουμε. Το παιδί αυτό έδωσε ένα δίκαιο αγώνα. Και γιατί το λέω αυτό;

Πριν πείτε… «Ααα αριστερός είναι», «προωθεί τον Τσίπρα». Εφόσον ο νόμος ορίζει ότι οι φυλακισμένοι έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν φοιτητικές άδειες για να μορφώνονται όντας ένοικοι του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας, ορθά έπραξε. Διότι μη ξεχνάμε ότι όταν πέρασε στην τριτοβάθμια τον βράβευσαν μαζί με άλλους επιτυχόντες φυλακισμένους. Άλλωστε ο ουσιαστικός ρόλος της φυλακής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει, είναι να σωφρονίζει τα μέλη της ώστε να είναι έτοιμοι να ενταχθούν ξανά στη κοινωνία μας.

Αυτής της σάπιας κοινωνία που έχουμε εμείς οι “άριστοι”.

Όταν οι κυβερνόντες όμως, είδαν ότι στο κίνδυνο της δικής του καταστροφής, μεσούσης των εξελίξεων με την τρόικα και το eurogroup, το μνημόνιο από το οποίο θα φεύγαμε, αλλά τελικά θα μείνουμε τουλάχιστον για δύο μήνες, και φυσικά τα σκληρά μέτρα τα οποία δε πέρασαν από αυτόν τον κίβδηλο προϋπολογισμό που ψηφίστηκε από 155 βολευτές (με συγχωρείται βουλευτές ήθελα να γράψω αλλά ξέχασα να το διαγράψω), τότε είπαν φαντάσου να ενωθεί ο ραγιάς κάτω από το θάνατο του Ρωμανού, ζήτω που καήκαμε. Δόθηκε μια λύση στο δίκαιο αγώνα του Ρωμανού και να! ξεχάστηκε σχεδόν και αυτό….

Τώρα έχουμε άλλα. Ποιόν θα εκλέξουμε για ανώτατο άρχοντα αυτού του τόπου. Κολοκύθια με τη ρίγανη λέω εγώ. Έχει καταντήσει αυτός ο θεσμικός ρόλος, ένας ρόλος μαριονέττας. Και φυσικά ο Κάρολος Παππούλιας υπέγραφε, δίχως να πει κανένα όχι, οτιδήποτε δεν μπορούσε να περάσει από τη Βουλή. Έτσι καταλύθηκε για πολλές φορές το Σύνταγμα. Αυτό το ιερό κείμενο, θεωρώ εγώ, που είναι η κορωνίδα της δημοκρατίας μας. Άσε που δεν ξέρουμε αν βγει ο κ. Δημας για πρόεδρος και μέχρι τις 29 του Δεκέμβρη θα έχουμε την εκλογολογία σε όλο της το μεγαλείο! Ο λαϊκισμός θα χτυπήσει κόκκινο και μαζι με τον κυβερνητικό συνασπισμό θα εμφανιστούν σαν εθνοσωτήρες για ακόμη μια φορά· πως είναι, αυτοί που πέτυχαν να μη κατρακυλήσει η Ελλάδα στο βούρκο, που πέτυχαν την ανάπτυξη, το success story, αυτούς που μείωσαν την ανεργία, και είναι μόνο στο 23%, η επίσημη. Γιατί η ανεπίσημη άστο, φτάνει κόκκινο. Γιατί αυτός που κάνει ένα μεροκάματο την εβδομάδα και αυτό μισό, είναι εργαζόμενος. Γιατί αυτός που δουλεύει για 10 ώρες αλλά λαμβάνει μισθό για 4, είναι εργαζόμενος. Όπως επίσης οι καθηγητές που θα πληρωθούν με μόρια όταν και εάν γίνει ΑΣΕΠ στη δευτεροβάθμια.

Ξυπνάτε συνάνθρωποι, μας κοροϊδεύουν ψιλό γαζί και εμείς χτυπάμε και παλαμάκια.

Δεν είναι τυχαίο που σε κάθε χρονική περίοδο η συγκεκριμένη κυβέρνηση, θολώνει τα νερά σε συνεργασία πάντα με κάποιο ΜΜΕ (και δεν είναι μόνο ένα, τα ξέρετε). Τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες και όχι μονό… θολώνουν τα νερά και την κρίση μας, με ένα μεγάλο θέμα, από το οποίο πάντα βγαίνει φυσικά κερδισμένη η κυβέρνηση. Για να μπορέσει να κάνει και αυτή τη δουλειά της, τις ρεμούλες της για να τα λέμε πιο σωστά. Αυτά που θέλει να περάσει κάτω από το τραπέζι και να το πάρουμε όσο το δυνατόν λιγότεροι χαμπάρι. Καθώς όλα αυτά που περνούν κάτω από το τραπέζι δεν έχουν ισχύ μόνο την επαύριον αλλά καιρό μετά. Έτσι ώστε να υποθηκεύουν το μέλλον αυτού του τόπου και φυσικά το δικό μας. Το δικό μας δυσοίωνο μέλλον. Ένα μέλλον ζοφερό και σαθρό, δίχως κάποια βάση και στηρίγματα, παρά μόνο τα δεκανίκια που μας δίνει η “φιλεύσπλαχνη” ευρωπαϊκή ένωση, μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ. Καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο ο κατακαημένος ραγιάς να είναι ευχαριστημένος και να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε μπαταρία στο ξυπνητήρι και αύριο να ξυπνήσουμε. Διότι όσο αργούμε τόσο πιο άσχημη τροπή θα παίρνουν τα πράγματα. Και άντε κάποιοι από εμάς έζησαν ή και ζουν ακόμη μερικά καλά χρόνια ευημερίας. Όλοι οι άλλοι που δεν έχουν δει χαΐρι και προκοπή ούτε μιας ημέρας και δε θα δουν ποτέ, τι φταιν;Οι επόμενες γενεές σε τι οφείλουν να πληρώσουν τα δικά μας λάθη; Γιατί η πληρωμή σε τούτο τον ριμαδιασμένο τον τόπο γίνεται πάντα κατόπιν εορτής και ποτέ όταν πρέπει!

Ένα άρθρο του Ηλία Μπουρμπούλα

Μπ.Ράσελ - Ποιος είναι ο σκοπός της παιδείας;

Δείτε τι απάντησε ο νομπελίστας φιλόσοφος/μαθηματικός Μπέρτραντ Ράσελ στο γράμμα ενός μαθητή, που τον προκάλεσε να διατυπώσει την αποψή του για το σκοπό της παιδείας.

Ενω εσυ μου φωναζες...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

ΡΑΪΧ: Άκου ανθρωπάκο «Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα 'χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό»

ΔΕ Σ’ΑΓΑΠΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ, ΣΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. Σε ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σ ʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σ ʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη”. Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις “ζήτω, ζήτω”. 

ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. ΣΕ ΤΡΕΜΩ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γι ʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽ χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου. 

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΓΕΛΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα ‘χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό. 

ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΟΥ: 

«Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. 

«Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. 

«Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. 

«Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις. 

Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή». 

«Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ. 

«Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή». 

«Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;» 

«Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες». 

«Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ’ έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής…» 

«Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; Το αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το ‘φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;» 

«Μοιάζουν με τους Γερμανούς».

«Τι είναι ο Γερμανός;» 

«Ο Γερμανός ανήκει στη βόρεια φυλή των Αρίων». 

«Οι Ινδοί είναι Άριοι;» 

«Ναι». 

«Είναι βόρειοι;» 

«Όχι». 

«Είναι ξανθοί;» 

«Όχι». 

«Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός». 

«Μα, υπάρχουν Εβραίοι!» 

«Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί». 

«Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία». 

«Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;» 

«Όχι». 

«Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;» 

«Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό». 

«Σε τι διαφέρει;» 

«Δεν ξέρω». 

ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ ΛΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. 

ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ’ αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. 

ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΒΡΑΙΟ ΟΠΟΙΟΝ ΣΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΕΙΤΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ, ΕΙΤΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ. Σαν να ‘σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι’ αυτό, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου. 

ΟΤΑΝ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ, θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου. 

Βίλχελμ Ράιχ (24 Μαρτίου 1897 - 3 Νοεμβρίου 1957). 

Αυστριακός ψυχαναλυτής, μέλος της δεύτερης γενιάς ψυχαναλυτών μετά τον Σίγκμουντ Φρόυντ και μία από τις πιο ριζοσπαστικές προσωπικότητες στην ιστορία της ψυχιατρικής. Υπήρξε ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους διανοητές της σύγχρονης εποχής. Έγινε γνωστός κυρίως μέσα από τα βιβλία, Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού, Η Ανάλυση του Χαρακτήρα , Άκου Ανθρωπάκο. Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ, Άκου ανθρωπάκο, εκδόσεις Αποσπερίτης. 

[Πηγή:www.doctv.gr]

Μήπως, λέμε μήπως, να αναρωτηθούμε;;

1. Η ποιότητα επικοινωνίας των ζώων με εκπροσώπους ενός άλλου είδους (τους ανθρώπους) είναι ανώτερη, επειδή είναι κυρίως τηλεπαθητική, υπερβαίνει τον έναρθρο λόγο, ο οποίος συχνά λειτουργεί παραπλανητικά. Μπορούμε να ξεγελάσουμε εύκολα έναν άνθρωπο, δύσκολα όμως ένα ζώο!

Η δύναμη της ταμπέλας

Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους.

«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας.

Οι λέξεις που μας ταιριάζουν δεν είναι πουθενά γραμμένες

Δίνοντας όνομα σε κάτι το περιορίζεις και το καθορίζεις, το κάνεις κάτι συγκεκριμένο. Το αφαιρείς από τη φαντασία σου, διώχνεις τη δική του αύρα, του δίνεις σχήμα, μορφή και σκελετό.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Ν ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ

Του Σπύρου Μάρκου, διευθυντή 3ου Δημοτικού Σχολείου Λαρίσης

Κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι, όταν δημιουργούσαν τα μακρά και τα βραχέα και τους διφθόγγους κλπ
Σοφία και γνώση την οποία προσπάθησαν να διαγράψουν…

Κάποτε θα εγκλωβιστείς ανάμεσα στους φράκτες που σηκώνεις

Κάποτε θα εγκλωβιστείς ανάμεσα στους φράκτες που σηκώνεις
«“Εβρος αδιάβατος” – το μήνυμα εστάλη» και ταυτόχρονα «Συλλήψεις 43.000 λαθρομεταναστών». Παρακάμπτω το γεγονός ότι σε αρκετά σημεία τα δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν την ίδια ημέρα, στην ίδια εφημερίδα, αλληλοαναιρούνται. Πρόβλημά τους. Το δικό μου πρόβλημα έχει σχέση με τον εφιαλτικό τίτλο ««“Εβρος αδιάβατος” – το μήνυμα εστάλη».

Νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος;

Γιατί τελικά σ’ αυτόν τον κόσμο, ελεύθεροι είμαστε μόνο όταν ερωτευόμαστε, όταν αντιστεκόμαστε κι όταν πεθαίνουμε...

Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι

Θέλω να χωρίζουν οι άνθρωποι. Ειλικρινά σας το γράφω.

Αν έρθει φίλος και μου περιγράψει τη σχεσιακή του κατάσταση, τις περισσότερες φορές συνιστώ χωρισμό. Άμεσο, αναίμακτο, ακόμη και διαδικτυακό αν χρειαστεί, για να γλυτώσεις και την υποκρισία των λεγομένων, που κρύβουν οι real time. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ένα μήνυμα και καθάρισες. Νεκρική ηρεμία στην ατμόσφαιρα.

Τι συμβαίνει με τη νέα γενιά;

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα , δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά.Αναφέρομαι βεβαίως , βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω.Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία.Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη,μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη.Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;Ποιος η τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη ;